117 / 7 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد ، از پدرش ، از آن‌كه او را ذكر كرده ، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى ، از پدرش ، كه گفت : شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مىفرمود : « چون علم را شنيديد و دانستيد ، به آن عمل نماييد . و بايد كه دل‌هاى شما ، گشاده باشد ؛ زيرا كه علم ، چون بسيار شود در دل آن كسى كه تاب تحمل آن نداشته باشد ، شيطان بر او دست يابد . پس چون شيطان با شما خصومت و جدال كند ، رو به او آوريد به آنچه مىشناسيد ؛ زيرا كه مكر و حيلهء شيطان ، سست و ضعيف است » . عرض كردم كه : آنچه را كه مىشناسيم چيست ( تا با آن با وى مخاصمه نماييم ) ؟ فرمود كه : « با او مخاصمه كنيد به آنچه از براى شما ظاهر شده از قدرت خداى عزّوجلّ » . 14 . باب در بيان آن‌كه علم خويش را آلت خوردن مال مردم ساخته و آن‌كه به آن فخر و مباهات مىنمايد 118 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم ، از پدرش ، همه روايت كرده‌اند از حمّاد بن عيسى ، از عمر بن اذينه ، از ابان بن ابى عيّاش ، از سُليم بن قيس كه گفت : شنيدم از امير المؤمنين عليه السلام كه مىفرمود كه : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : دو پر اشتهاى پر خورند كه سير نمىشوند : يكى طلب كنندهء دنيا ، و ديگرى طلب كنندهء علم . پس هر كه اقتصار كند از دنيا بر آنچه خدا از براى او حلال گردانيده ، سالم مىماند . و هر كه آن را بگيرد از جايى كه حلال نباشد ، هلاك مىشود ؛ مگر آن‌كه توبه كند و آن حرام را به صاحبش برگرداند . و هر كه علم را از اهل آن فرا گيرد ، و به علم خود عمل نمايد ، نجات يابد و هر كه دنيا را به علم اراده كند ، همان دنيا بهرهء اوست » . 119 / 2 . حسين بن محمد بن عامر ، از مُعلّى بن محمد ، از حسن بن على وشّاء ، از احمد بن عائذ ، از ابى خديجه ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : « هر كه حديث را خواهد به جهت منفعت دنيا ، او را در آخرت نصيبى نخواهد بود . و هر كه خير آخرت را به آن اراده كند ، خدا خير دنيا و آخرت را به او عطا فرمايد » . 120 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از قاسم بن محمد اصبهانى ، از مِنقرى ، از حفص بن غياث ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه : « هر كه حديث را به جهت منفعت دنيا اراده كند ، او را در آخرت نصيبى نباشد » .